[ΕΡΩΤΙΚΟ]

 

 

Τίτλος, Έκθεσις Πολέμου

Διαβάζω για τις νάρκες

οι τοίχοι πίσω από τις επιγραφές

στάζουν υγρασία

Στάσου λίγο, δες αυτόν με τον ψηλό καβάλο

               που κρατά τσιγάρο

               κι έχει το τουφέκι δεμένο στην πλάτη

 

ζωγραφίζω μια ανεμώνη στην παλάμη

               του ανάπηρου ζωγράφου

 

εκείνος κατόπιν κρύβει την ανεμώνη με το πινέλο του

και ζωγραφίζει τους εχθρούς μου,

               παιδαρέλια σκέτα

               θα κάναμε τρέλες

 

τα μεγάφωνα δεν σταματούν να λεν ονόματα

περνά απ’ έξω αδιάφορος ο Έρως

φερειπείν απαξιώντας

και εκείνο το πεθαμένο όνομα

               κάποτε με το κορμί του

               ρίχτηκε σε άλλο κορμί

               κάθε μόριο χρωτός εξ επαφής

δεν είναι κρεβάτι, παραδέχομαι

είναι μάχη σώμα με σώμα

 

Θ.

 

 

[Ad Astra]

 

Οι νύχτες μας θησαυρίζουν αστέρια

αχταρμάς μέσα σε ένα κουβά

με νερό· το ήπιαμε, πλυθήκαμε, το δώσαμε

ενέχυρο σε έναν μικρό θεό

κι αυτό άστραψε μέσα στο μεγάλο του κύπελλο

καθώς το έπινε από υποχρέωση· κατόπιν

ξεδίψασε και άρχισε να το χρησιμοποιεί

για πλύσεις και γαργάρες· το έφτυνε

στα μούτρα μας, το πετούσε

στα χωράφια, το ‘δίνε στα μουλάρια· δεν υπάρχει τίποτε

που να μην το ευχηθήκαμε

λουόμενοι εμείς αείποτε με το αστραφτερό φτύσμα του θεού

Λες και η νύχτα ξυπνά μέσα μας τη δουλοπρέπεια

/εκτός από την όρεξη για έρωτα ή γλυκό

μας δίνει πάντα το ένα από τα τρία

όταν πέφτει το πιο λαμπρό άστρο λένε οι ρομαντικοί

μα ζούμε εμείς κυρίως -ω τι ανοησία- κάτω

από το έκκριμά του

μέχρι να πεθάνουμε

με την ίδια ξέφρενη πτώση

 

Θ.

ΚΤΥΠΟΙ

 

*

Συχνά λέω

πως η απιστία

είναι ένα κέρμα

στην τσέπη του Λεοπόλδου Μπλουμ

16η Ιουνίου, ημέρα κηδείας

 

κι ο εραστής μου γελώντας

σαν ταχυδακτυλουργός

βρίσκει το κέρμα πίσω

από τ’ αυτί μου

 

*

Σ’ αυτή τη φωτογραφία

σαν πεθαμένη από καιρό

 

ψάχνω τη χρονολογία θανάτου

να ησυχάσω· πως έγινε,

πως ξεμπέρδεψα

 

*

Η ψυχή μου καταβροχθίζει

τούτο τον άδειο αέρα

με τη μανία της πληρώσεως· ζει

ματαίως κι ανασταίνεται μόνο

στα ψέματα

 

Θ.

Το τραγούδι του βοριά

 

 

Πως γράφω ό,τι με ριγεί τη λύπη τη χαρίζω

σ’ αδάμαντα και κρύσταλλο τη σπάω και τη λιανίζω

μόνο που στέκομαι σιμά στο βράχο και στο κύμα

του αθηριού με τον ανθό γεννά μονιά το ποίημα

κι ολότελα ταξίδεψα στου Άτλαντα την πλάτη

αρνήθηκα να με μετρώ διασκελισμούς γεμάτη

ανάσα φεγγαρόλυτη κι ελεύθερη σπαθίζει

τον ίαμβο ζευγαρωτή τα λόγια μου γυρίζει∙

 

όπως στέκομαι

στην άκρη του βράχου

θυμάμαι τους αυτόχειρες ποιητές

/ο λόγος τους βαρίδι στη ψυχή μου

κι όμοια με άσεμνη σκέψη ή

με την πιο κρυφή επιθυμία

               /το βυζί ζεστή τροφή

               στο στόμα του εραστή μου

               τα νύχια μπηγμένα

               στο δέρμα το δοσμένο

τινάζω τα μαλλιά μου και

πέφτουν οι ανθοί

που μάζεψα στο δρόμο

προς τη θάλασσα τάχα

που διάλεξα μες στην παγκόσμια μοίρα

προτού να ριχτώ

στην ανάγκη της

κι ας με ζώνει ο φόβος∙

 

οι δυο μου φύσεις πολεμούν, η μια να τραγουδάει

κι η άλλη η πικρότερη θάνατο να σκορπάει.-

Πρώτη δημοσίευση στο Κόσκινο:

https://tokoskino.me/2021/11/09/%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%b2%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b9-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ac/?fbclid=IwAR08DkODXvvhnA60lCN-MjfcrEfLbKBkGXCM-L6aao0g4CyxHyq8l4hImL4

Existentia

 

Γελωτοποιός έβρισκε πίσω από τ’ αυτιά

των κοριτσιών λουλούδια

που φιλούσε με το στόμα υγρό καθώς

ζητούσε να ρίξουν κέρματα

μέσα στο καπέλο του∙

Δαβίδ έστεκε αν και γυμνός

απορημένος

για τούτη την εποχή

των εναγκαλισμών και των ερώτων

κι ο δρόμος του μουσείου

άδειαζε ξαφνικά

όταν αποσπερνός μετρούσε

τα πέταλα της Χεβρώνας

κι ο αέρας φυσούσε στα πόδια του

χάσμα μύριων εποχών

περασμένων∙

μέσα στο μάρμαρο ανάσαινε

ακόμα τη Βηθσαβεέ

το μέγα αμάρτημά του

μυριαγαπώντας

τα βρεγμένα ρούχα πάνω στα στήθη

τα λουλούδια που άφηνε

φιλιά πίσω από τ’ αυτιά της

 

Θ.

 

 

 

 

Ρωμαίος & Ιουλιέτα

 

 

Αναπτέρωσε το θυμικό

απ’ την κουβέντα που στήσανε δυο άγγελοι

γερασμένοι τάχα

στον διάδρομο του νοσοκομείου

 

/θλιμμένη ρίζα από παλιά

στο γένος μου ορμητικά

απλώνει, λίγος καιρός

κι αφόρητος μου μένει

ας είναι τόσο

χαιρετώ το λίγο της ζωής μου

 

/τα χέρια σου όπως δένονται μεταξύ τους

-θαρρείς μια για πάντα-

μικρά όπως του αγέννητου παιδιού

μέσα στη γαλάζια περιβολή της κατάκλισης

περιμένουν ελπίζοντας

καθώς σε υποβαστάζω στον δρόμο

για την τουαλέτα

και θέλω να κλάψω που τόσο σ’ αγαπώ

τούτη την άχαρη στιγμή μας

 

Ανήμπορη ζωή του τέλους

γεμάτη αγάπη

πλασμένη όπως-όπως

μες στην Αναμνηστική

Λήθη του Ν.Κ.

 

Θ.

 

 

Συμβουλή σε μία νέα ποιήτρια

 

[ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ μιμητής, φαμέν, 

τοῦ μὲν ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου]

 

Ξεφυσώντας ένα

αστείο που

είπε από μέσα του

με γέμισε

καπνό old navy μαλακό

 

ηδύνοντας τις άκρες των δαχτύλων μου

συνέχισε

με έναν στίχο

που βρήκε στις κόρες

των ματιών μου

ενόσω

του ‘λεγα το πιο μεγάλο

μυστικό,

τι είναι η ποίηση για μένα

 

τότε, ψιθύρισε παλιοθήλυκο

εκστομίζοντας

-ο φαύλος-

το αστείο

 

Θ.

[Περικοπή]

 

[…]

 

Νύχτα που ‘πεσες νωρίς

σήμαντρα μονότονοι ρυθμοί κι ανθάκια επιταφίων

σας κοιτώ με επιμονή

που αιχμαλωτίσατε τον ερημίτη

μόνο για να μάθω

την προσευχή μου

όταν κατάχαμα ξαπλώνουν οι ήττες μου

και τ’ αγιοκέρια καίνε

ό,τι ήταν να κάψουν

όταν τη ψυχή μου αμολάω σαν τον αετό

κι εκείνη κολλάει

στον εικονολάτρη θόλο

 

γιατί σ’ αγαπώ πιο πολύ από μένα

κι όλες του κόσμου

οι αμφιβολίες οι σοφίες οι πίστεις

κι οι θεοί που εγκατέλειψαν στα στερνά

το έρημο σπουργίτι

δε φτάνουν για να με κάνουν

σκέτο σώμα και κουφάρι

 

σ’ αγαπώ άρα υπάρχω

               και σβήνω

               με το σάλιο μου

               τη φλόγα

 

Θ.

 

Η μουσική της απουσίας σου

 

Η μουσική της απουσίας σου

 

Το ‘χω ξαναγράψει έτσι; Ξεχνώ∙

               τ’ ακρόπρωρο του Μάη

               στραφταλίζει

               στα μάτια μου

               όταν έρχεσαι

 

όταν φεύγεις

               ποιητεύουν άσκοπα

               οι λέξεις μου

               λίγα στιχάκια, κι αυτά μισά

               όλο στοχασμοί και αθιβολές

               κι η μία αυγή πίσω απ’ την άλλη∙

               τα ρόδα τους αμύριστα

               χάνονται τα καημένα

 

Θ.

Η ερμηνεία της γραφής

 

Αν ήμασταν φίλοι

               είπες

θα σου πρότεινα

               ν’ αλλάξεις

               τη γεύση που σκορπίζει

               σαν γλώσσα η λαλιά σου

ύστερα από ένα μεθυσμένο ποίημα

Να είσαι κάτι άλλο

               από βαρύ αλκοόλ

               καλύτερα μια στηθάγχη

               αγιάτρευτη

               στο λαϊκό νοσοκομείο

 

Αν ήμασταν φίλοι

               είπα

θα ήμουν αυτό

               και άλλα τόσα

όπως αφημένα στην άκρη

               του κρεβατιού

  ξαπλώνουν έμπειρα πια

               τα φορεμένα εσώρουχα

Θα μ’ έτρωγες με όρεξη

               λίγο πριν την τελευταία

               εκπνοή και

               θα παραδεχόσουν

               πως κάτι τέτοιο

               δεν είχες δοκιμάσει

               ποτέ ξανά

Θ.

Old Possum

 

Εκεί που τελείωνε

το πνεύμα

πιο πέρα δεν του

ήταν μπορετό

να ζήσει

 

γιατί εκεί άρχιζε

το σώμα

και όλο ζητούσε

duck à l'orange

τζιν

και έρωτα

 

Θ.

Σε συμπαθώ Α.

 

γιατί ζεις

πλάνης

σαν σε δρόμους

του Λιβόρνο ή της Γένοβα

κι έχεις στο χέρι σου

το τσιγαριλίκι

τυλιγμένο με χαρτί που ‘κοψες

απ’ τα αγαπημένα σου ποιήματα

-τα άπαξ-

μπουρίνι στύση κι εναγκαλισμός

 

κι έχεις την ελπίδα

ότι θα πεθάνεις

πάνω στο

καλύτερο

 

σου λέω

φεύγε

έρως σώζει τα και τα

μα όλο

σταυρώνεται

στον πιο ψηλό βράχο

 

Θ.

Η ψυχή του Ουόλτ Ουίτμαν

 

 

Το σώμα μου

               μέσα στο σώμα

                              που κοιτάς

τη ζωή του σπαρταράει

               αν και

ακίνητο∙

όταν πεθαίνει

το σώμα

                         που κοιτάς

στου ύμνου το πρωινό

βουτώντας στον κόλπο του Ντέλαγουερ

              

το σώμα μου

               κάνει ότι πεθαίνει κι αυτό

               μέχρι να γίνει η ουρά του

               ουράνιου τόξου μετά από

               τη μεγαλύτερη καταιγίδα

               που έπληξε ποτέ την

               ανατολική

               ακτή

/Το σώμα μου είναι

               η ψυχή του Θεού∙

 

Θ.

Πεμπτουσία

 

Σαν του αιθέρα

η κίνησή μου

απρόσκοπτη

γύρω από του κόσμου τη χολέρα

δεν διψώ τον ωκεανό

ούτε καίγομαι από τη θέρμη του ήλιου

μόνο τον άνεμο ζηλεύω κάπου κάπου

γιατί μπορεί το άγριο πέταλο

πρόσφορο

να ρίξει στη λίμνη των ψυχών

μόνο τη γη

γιατί έθρεψε τα κύτταρα

μιας ανάσας που έγραψε αγάπη

στο θολό παράθυρο του κόσμου

/κοιτώ μακριά

ταξίδι ακούραστο

πάνω στην τροχιά μου

και από κάτω ο θάνατος

χορεύει στους γάμους τ' ουρανού και της γης

 

Θ.

O γλιτωμός

 

 

Ικάρειος φτερωτός

κερίζεις με το μέλι

την πτήση προς τον Ήλιο

αύθις κεκαυμένοι Όνειροι

του Θανάτου αδέρφια

αναμετρώνται με τα ρίγη του Βορέα

στον λειμώνα των κρίνων

κι όπως σε καίει πέλεκυς η αχτίδα

γράφω γάργαρο έναν λόγο που μετράει,

νιφάδα που χορεύει η τύχη στα φτερά σου

ναύτης στο παγωμένο σκαρί του Scarborough

μαέστρος της Ενάτης

με την πένα σου χτυπώντας το αναλόγιο της ποίησης

κι εγώ

μιαν αγκαλιά κρινάκια

βουτώ σε τούτο το λειμώνα

που σ’ έκρινε λίγο πριν το τέλος του κόσμου

 

Θ.

 

 

Πειραιώς και Μέτωνος

 

Απέναντι απ’ τη στάση των εωσφόρων

επώνυμη φίρμα ρούχων

όπου κάποτε στεκόταν σαν κούκλα στη βιτρίνα

μια Μαρία

σήμερα κατεβάζει ρολά

 

τώρα είναι η ευκαιρία·

το αυτοσχέδιο τραπέζι από χαρτόνι

στήνουν επιδέξια

μπροστά στα μάτια μου

οι παπατζήδες

 

με παρακαλούν να στοιχηματίσω

τη ψυχή μου

για ένα βιβλίο δανεικό

που ‘κρυψε

μες στην κούτα της απόλυσης

 

εδώ θεός, εκεί θεός

πού είναι ο θεός;

 

οι εξατμίσεις σκάνε

στα πόδια μου δηλητήριο

ένας πεθαμένος λαχειοπώλης

από την Τασκένδη μου προσφέρει

τον λήγοντα οκτώ

και εγώ σήμερα κατηφορίζω

προς το λιμάνι

με τον Φάουστους

υπό μάλης

 

Θ.

 

 

 

Οι ηττημένοι εραστές

 

 

έξω οι άνθρωποι

ορυμαγδός εκπνοών βαρυθυμία

 

μέσα οι εραστές

κοιμούνται ακόμη

κάτω απ’ το σεντόνι

η ανάσα τους οινοποσία

μοιραία και ανέστια κατάληξη

 

και πέσαν οι τοίχοι

και σπάσαν οι στέγες

 

τώρα

γυμνοί στον δρόμο

το σώμα τους γυαλί

θαμπώνει απ’ τα χνώτα των άλλων

 

τα μάτια ζηλεύουν τους ηττημένους εραστές

που πρώτα σπαρτάρισαν

ποιήματα

δράκους

στροβίλους

και νύχτες που υπόσχονταν το αιώνιο

 

Θ.

 

Inspiro

 

 

Το ποίημα κατοικεί

στο ακουστικό της χαλασμένης μου ακοής

στη στάμπα που σημάδεψε

γραμματόσημο Τσάρλι Πάρκερ

συστημένο και εξπρές

χωρίς προορισμό

Κρύβεται πίσω από τα στορ των ματιών μου

μουδιάζει τα ακροδάχτυλά μου πάνω στο del

ρονρονίζει μυστικές απαλοιφές

πάνω στη γόμα του μολυβιού μου

στην πιο λευκή σελίδα

στην πιο μαύρη ώρα

στο πιο κόκκινο κρεβάτι

Το ποίημα κατοικεί

σε κάτι ξύλινες τάβλες που σπάσανε

από βήματα τροχισμένα στις μύτες της τονικότητας

Πλάι μου κατοικεί

σαν μεσημεριανή σιέστα του περασμένου χειμώνα

κι όμως τελείωσε

 

Θ., 18 Οκτωβρίου 2019

 

The two lonely people*

 

Τα χείλη σου σφιχτά

κλεισμένα

ύφος απαθούς συγκάλυψης

των ένδον

τυρβάζει ενοχές και τραύματα

 

όπως όταν περασμένες τρεις

           γράφεις μιαν ελεύθερη ελαττωμένη

κι η ερωμένη σου

            βαρέθηκε πια την αναμονή

-μόνο με μια σου ματιά αξιώνεις τον εφησυχασμό της-

            για να κοιμηθεί αποκαμωμένη

με το χέρι της μουσκεμένο μέσα στο εσώρουχο

 

Θ.

*Bill Evans, The two lonely people, in Bill Evans Album (1971)

Λάθρα

Δεν το ξέρεις
μα όταν συζητούμε
για την αποδόμηση 
της ανθρώπινης ύπαρξης 
στον Οδυσσέα 
αφήνω τη γεύση μου
πάνω στο λαιμό σου

έτσι υπάρχω διπλά

εκεί που ακουμπάει
ο γιακάς σου 
αφήνω τη σκέψη μου 

Θ.