[Περικοπή]

 

[…]

 

Νύχτα που ‘πεσες νωρίς

σήμαντρα μονότονοι ρυθμοί κι ανθάκια επιταφίων

σας κοιτώ με επιμονή

που αιχμαλωτίσατε τον ερημίτη

μόνο για να μάθω

την προσευχή μου

όταν κατάχαμα ξαπλώνουν οι ήττες μου

και τ’ αγιοκέρια καίνε

ό,τι ήταν να κάψουν

όταν τη ψυχή μου αμολάω σαν τον αετό

κι εκείνη κολλάει

στον εικονολάτρη θόλο

 

γιατί σ’ αγαπώ πιο πολύ από μένα

κι όλες του κόσμου

οι αμφιβολίες οι σοφίες οι πίστεις

κι οι θεοί που εγκατέλειψαν στα στερνά

το έρημο σπουργίτι

δε φτάνουν για να με κάνουν

σκέτο σώμα και κουφάρι

 

σ’ αγαπώ άρα υπάρχω

               και σβήνω

               με το σάλιο μου

               τη φλόγα

 

Θ.

 

Η μουσική της απουσίας σου

 

Η μουσική της απουσίας σου

 

Το ‘χω ξαναγράψει έτσι; Ξεχνώ∙

               τ’ ακρόπρωρο του Μάη

               στραφταλίζει

               στα μάτια μου

               όταν έρχεσαι

 

όταν φεύγεις

               ποιητεύουν άσκοπα

               οι λέξεις μου

               λίγα στιχάκια, κι αυτά μισά

               όλο στοχασμοί και αθιβολές

               κι η μία αυγή πίσω απ’ την άλλη∙

               τα ρόδα τους αμύριστα

               χάνονται τα καημένα

 

Θ.

Η ερμηνεία της γραφής

 

Αν ήμασταν φίλοι

               είπες

θα σου πρότεινα

               ν’ αλλάξεις

               τη γεύση που σκορπίζει

               σαν γλώσσα η λαλιά σου

ύστερα από ένα μεθυσμένο ποίημα

Να είσαι κάτι άλλο

               από βαρύ αλκοόλ

               καλύτερα μια στηθάγχη

               αγιάτρευτη

               στο λαϊκό νοσοκομείο

 

Αν ήμασταν φίλοι

               είπα

θα ήμουν αυτό

               και άλλα τόσα

όπως αφημένα στην άκρη

               του κρεβατιού

  ξαπλώνουν έμπειρα πια

               τα φορεμένα εσώρουχα

Θα μ’ έτρωγες με όρεξη

               λίγο πριν την τελευταία

               εκπνοή και

               θα παραδεχόσουν

               πως κάτι τέτοιο

               δεν είχες δοκιμάσει

               ποτέ ξανά

Θ.

Αλληλογραφία Ι

 

                                                                                          Ώρα θανάτου, τα μεσάνυχτα ακριβώς

 

Έγνοια μου,

 

την πιο ζεστή μέρα του περασμένου μήνα μεταξύ υπερήχου και αιμοληψίας έλαβα την επιστολή σου /όταν τη διάβασα η νοσοκόμα ζήλεψε τόσο την ερωτική προσήλωσή μου στο χαρτί που με κάρφωσε με μίσος σπάζοντας την τελευταία αρτηρία χαράς /έφυγα σκασμένη και παρόλο που ετοίμαζα ήδη στο μυαλό μου την απάντηση τελικά τη λησμόνησα /χρειάστηκε να περάσουν μέρες για να τη θυμηθώ όταν πέταξε μπροστά μου μία πεταλούδα που ξεψυχούσε χάνοντας έδαφος /προσγειώθηκε στον αριστερό μου ώμο και την πήρα μαζί μου για έναν τελευταίο περίπατο στον κήπο των πνευμάτων /ιδού λοιπόν

 

ανόητα ο ρυθμός

σφυροκοπάει στο στήθος

και οι φτέρες δεν ξεχνούν

να χαλούν τον τόπο

καθώς τις παραμερίζω

για να έλθω κοντά σου

χιλιάδες ψυχές

πετούν ανάμεσά μας

/πόση ζωή ανασαίνει

πριν το φιλί μας!

καθώς σκεπτόμαστε στα μάτια μέσα

τον ήχο που κάνουν οι λέξεις

όταν πέφτουν στην άκρη

της γλώσσας∙

σε λίγο θα γευόμαστε λες

αλκοόλ μέντα και λαχτάρα

ντροπή κι αγάπη μονόφορα

αγόγγυστα τον αθθό της αχασιάς

κι ακαμπής ο έρωτας

αθάνατος πιο πάνω

απ’ τον θεό μας

 

Θα περιμένω με αγωνία την απάντησή σου /στον μακρυσμό η λύπη μου έχει τους λόγους της /κι όλο μαυρώνουν τα τοπία κι οι ήλιοι δύουν προτού  /το όνειρό μου άσεμνα να λιγώσει τις αισθήσεις μου /που χάνονται λιγόψυχα στις τελεσίδικες γνωματεύσεις

 

Θ.

Old Possum

 

Εκεί που τελείωνε

το πνεύμα

πιο πέρα δεν του

ήταν μπορετό

να ζήσει

 

γιατί εκεί άρχιζε

το σώμα

και όλο ζητούσε

duck à l'orange

τζιν

και έρωτα

 

Θ.

Σε συμπαθώ Α.

 

γιατί ζεις

πλάνης

σαν σε δρόμους

του Λιβόρνο ή της Γένοβα

κι έχεις στο χέρι σου

το τσιγαριλίκι

τυλιγμένο με χαρτί που ‘κοψες

απ’ τα αγαπημένα σου ποιήματα

-τα άπαξ-

μπουρίνι στύση κι εναγκαλισμός

 

κι έχεις την ελπίδα

ότι θα πεθάνεις

πάνω στο

καλύτερο

 

σου λέω

φεύγε

έρως σώζει τα και τα

μα όλο

σταυρώνεται

στον πιο ψηλό βράχο

 

Θ.

Ιστόρημα

 

Η ψυχή του Ουόλτ Ουίτμαν

 

 

Το σώμα μου

               μέσα στο σώμα

                              που κοιτάς

τη ζωή του σπαρταράει

               αν και

ακίνητο∙

όταν πεθαίνει

το σώμα

                         που κοιτάς

στου ύμνου το πρωινό

βουτώντας στον κόλπο του Ντέλαγουερ

              

το σώμα μου

               κάνει ότι πεθαίνει κι αυτό

               μέχρι να γίνει η ουρά του

               ουράνιου τόξου μετά από

               τη μεγαλύτερη καταιγίδα

               που έπληξε ποτέ την

               ανατολική

               ακτή

/Το σώμα μου είναι

               η ψυχή του Θεού∙

 

Θ.

Αντάμωση

 

Τώρα ένας κόμπος

δένει μου τις λέξεις 

κι ένα τραγούδι

μου επιβάλλει σιωπή

από το στόμα μου βγαίνουν

μόνο γαρίφαλα χλωρά και μυρωδάτα∙

 

λαβώστε τα ποιήματα 

σκίστε τα χαρτιά

των αυχμηρών στίχων

που ‘γραψε η ρέμβη μου γλυκολαλιά

μην απαγγέλλετε τη ματιά του τη θάλασσα

μη ‘μολογείτε την εξομολόγηση

  

τώρα είν’ εμπρός μου

ζωντανός

σάρκα θεριό και αίμα 

τώρα γεμίσανε οι δέστρες στα λιμάνια

το ταξίδι κι αν αναβάλω 

αύριο πάλι θα πιάσω

γράμματα και κόκκινο κοντύλι

 

Θ.

Πεμπτουσία

 

Σαν του αιθέρα

η κίνησή μου

απρόσκοπτη

γύρω από του κόσμου τη χολέρα

δεν διψώ τον ωκεανό

ούτε καίγομαι από τη θέρμη του ήλιου

μόνο τον άνεμο ζηλεύω κάπου κάπου

γιατί μπορεί το άγριο πέταλο

πρόσφορο

να ρίξει στη λίμνη των ψυχών

μόνο τη γη

γιατί έθρεψε τα κύτταρα

μιας ανάσας που έγραψε αγάπη

στο θολό παράθυρο του κόσμου

/κοιτώ μακριά

ταξίδι ακούραστο

πάνω στην τροχιά μου

και από κάτω ο θάνατος

χορεύει στους γάμους τ' ουρανού και της γης

 

Θ.

Γιαλώνω

Σαν σήμερα

πέθανε το πρώτο μου ποίημα·

 

ένα αθώο στιχούργημα για τη λύπη

που έχασκε δεξιά κι αριστερά

δάκρυα

σε γλώσσα ελληνική και νέα

με λέξεις καθημερινές, άδολες, θερμές

με την τέχνη της ξένης ψυχής

και του λευκού περιθωρίου

δίπλα σε κάποιο αντικλείδι ή σ’ έναν

αυτόχειρα μετανιωμένο

 

Ένα μικρό ποίημα

ασήμαντο·

έτσι πως έκρινα την τύχη του μονάχα

σα σκόνη πάνω σε έναν παλιό πορτολάνο

κι έδειχνε έναν χαμένο θησαυρό

που ακόμη δεν τον βρήκα

 

Θ.