Γιαλώνω

Σαν σήμερα

πέθανε το πρώτο μου ποίημα·

 

ένα αθώο στιχούργημα για τη λύπη

που έχασκε δεξιά κι αριστερά

δάκρυα

σε γλώσσα ελληνική και νέα

με λέξεις καθημερινές, άδολες, θερμές

με την τέχνη της ξένης ψυχής

και του λευκού περιθωρίου

δίπλα σε κάποιο αντικλείδι ή σ’ έναν

αυτόχειρα μετανιωμένο

 

Ένα μικρό ποίημα

ασήμαντο·

έτσι πως έκρινα την τύχη του μονάχα

σα σκόνη πάνω σε έναν παλιό πορτολάνο

κι έδειχνε έναν χαμένο θησαυρό

που ακόμη δεν τον βρήκα

 

Θ.

Σονέτο

 

 

Άσπρο και μαύρο ο ουρανός μυρίζει

και είναι η μέρα ίδια όπως εχθές

κρυφά που κλαίνε πάλι οι ψυχές

ο νους του αγγέλου το ζάλο τους ανθίζει

 

Είναι τα χέρια του αόρατα στο ρίγος

και τα φιλιά αγέννητα ακόμα

όπως η θάλασσα το ξύλο και το χώμα

έχουν το χρώμα τους και αυτό δεν είναι μύθος

 

Στον παράστρατο τον δρόμο προς τη γη

κόβουν φτερά οι θεοί που τον κοιτούνε

κι όπως πληγώνεται με αίμα και βροχή

 

πέφτει στον λάκκο που κοιμάται ο σκοπός του

τρέχει να δει αυτούς που καρτερούνε

και ζώντας ποίημα ας έλθει ο θάνατός του

 

Θ.

O γλιτωμός

 

 

Ικάρειος φτερωτός

κερίζεις με το μέλι

την πτήση προς τον Ήλιο

αύθις κεκαυμένοι Όνειροι

του Θανάτου αδέρφια

αναμετρώνται με τα ρίγη του Βορέα

στον λειμώνα των κρίνων

κι όπως σε καίει πέλεκυς η αχτίδα

γράφω γάργαρο έναν λόγο που μετράει,

νιφάδα που χορεύει η τύχη στα φτερά σου

ναύτης στο παγωμένο σκαρί του Scarborough

μαέστρος της Ενάτης

με την πένα σου χτυπώντας το αναλόγιο της ποίησης

κι εγώ

μιαν αγκαλιά κρινάκια

βουτώ σε τούτο το λειμώνα

που σ’ έκρινε λίγο πριν το τέλος του κόσμου

 

Θ.

 

 

Μεγάλωσα μέσα σ' ένα δράκο

 

Έρωτά μου

σ’ εχθρεύομαι

 

παράφορα θρασομανείς

στα σωθικά μου

κι είναι χωρίς δάκρυα το κλάμα μου

χωρίς ντροπή η αιδημοσύνη

 

τούτο το βλέμμα του καθρέπτη ξεσπώ

κι αργεί ο ηλιόφωτος ουρανός

 

στη βροχή σε πολεμώ

όπως η λύσσα την πιστή μου προκοπή

όπως ο πορθητής που γνώρισε την άτη

 

κι όταν γλυκαίνεις τη σκέψη της καρδιάς μου

τότε σ’ εχθρεύομαι

περισσότερο

τότε σηκώνω

τη σπάθη της ήττας μου

και σε σκοτώνω

 

Θ.

Πειραιώς και Μέτωνος

 

Απέναντι απ’ τη στάση των εωσφόρων

επώνυμη φίρμα ρούχων

όπου κάποτε στεκόταν σαν κούκλα στη βιτρίνα

μια Μαρία

σήμερα κατεβάζει ρολά

 

τώρα είναι η ευκαιρία·

το αυτοσχέδιο τραπέζι από χαρτόνι

στήνουν επιδέξια

μπροστά στα μάτια μου

οι παπατζήδες

 

με παρακαλούν να στοιχηματίσω

τη ψυχή μου

για ένα βιβλίο δανεικό

που ‘κρυψε

μες στην κούτα της απόλυσης

 

εδώ θεός, εκεί θεός

πού είναι ο θεός;

 

οι εξατμίσεις σκάνε

στα πόδια μου δηλητήριο

ένας πεθαμένος λαχειοπώλης

από την Τασκένδη μου προσφέρει

τον λήγοντα οκτώ

και εγώ σήμερα κατηφορίζω

προς το λιμάνι

με τον Φάουστους

υπό μάλης

 

Θ.

 

 

 

Σκαιές πύλες

 

Πού είστε λόγια μου

τώρα που αφήνω τ' άλογα ελεύθερα

να τρέξουν

πάνω στο σώμα μου

τώρα που έκανα

μια φυλακή λειμώνα

με τα κρίνα τσαλαπατημένα

απ' τον καλπασμό;

 

Πού είστε λόγια μου

τώρα που χάραξε πληγές

τ' άψυχο κορμί του Έκτορα

στης πτέρνης μου

την αθανασία

κι η ψυχή μου πια

Αστυάνακτας

ρίπτεται

απ’ τα τείχη της ζωής μου;

Θ.

SHINE

 

και ο ουρανός με τα σύννεφα

που μου μιλούν με τη φωτιά των δράκων

και τα ποτάμια που ξεχείλισαν

πνίγοντας περιπάτους χειμερινής ανησυχίας

τα σκοτάδια

με τις φωνές των πνευμάτων

ή τα ίδια τα πνεύματα που αποζητούν την παρέα μου

                τα ίχνη των άγριων ζώων

                τα θύματα σε έναν σωρό ξερόφυλλα κρυμμένα

                κι εγώ ελαφίνα και σκιά

και τα μάτια των ανθρώπων της πόλης

τα χέρια τους στις χειρολαβές

και τα ονόματά τους

ή τα ονόματα των λεωφόρων

με επαίτες σκοτωμένους έξω από τα θέατρα

κι απ’ τις βιτρίνες με τα γλυκίσματα

                οι παιδικές χαρές

                δίπλα στα τρελάδικα

                -προπαντός τα τρελάδικα-

και τα φάρμακα για τον πόνο στο στήθος

στους διαδρόμους των νοσοκομείων

τα άσπρα ρούχα και οι ασφάλειες ζωής

τα ακριβά χειρουργεία

το σώθητι και η ασωτία

και το άνοστο φαγητό

                ο πικρός λόγος

 

και η αρτίστα διανοούμενη πόρνη

που χρεώνει με τη λύπη

τα ράσα ή τα σάβανα

μια Κυριακή στο ξόδι του διαβόλου

η Κυριακή!

ο ήλιος, το άστρο και ο δάσκαλος

και το ψέμα

κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου

σαν το γενναίον ψεύδος

η υπόσχεση που δεν κράτησε κανείς

η αγάπη που σιώπησε τις αρπαγές της

που μάλωσε τη ζήλια της

που κάηκε απ’ τις φωτιές της

 

Εσύ

με τα φτερά ανοιχτά ν’ αγκαλιάζεις

τους αστερισμούς της νύχτας

και τα γέλια των παιδιών

οι χοροί τους γύρω από τα σιντριβάνια

                η περιέργεια

                το κλάμα

και τα παιδικά τραύματα

που αναθυμούνται

οι άνθρωποι που συγχωρούν ή εκδικούνται

                τα βιβλία

                τα ποιήματα

                τα αποκηρυγμένα ποιήματα

                που έκαψε με την ντροπή του

                εκείνος που κατάλαβε ότι φανέρωσε πολλά

και οι μουσικές που ακούω

                όταν γεννώ

                όταν σε βλέπω για πρώτη φορά

                όταν σε βλέπω γυμνό να με βλέπεις γυμνή

                                κι οι δυο στο πλήθος

 

Όλα στο σφυρί

για λίγο ψωμί και ελευθερία

η βάσανος που μ’ έσφιξε στην πείνα και τον θάνατο

τα δράματα και τα δάκρυα που μάζεψα

στο κουτί τα κλείσαν και τα θάψανε στο χώμα

οι ασυγχώρητοι θεοί

οι τιποτένιοι πιστοί ειδωλολάτρες

μη ζητήσετε απ’ τα παιδιά μου τα λεφτά τους

για να ψάλετε τροπάρια

πάνω απ’ τα δικά μου πράγματα

τα σπέρνω στον άνεμο

και γεννούν χίλιες ανάσες

αιώνια αγάπη για ζωή

 

Θ.

 

Οι ηττημένοι εραστές

 

 

έξω οι άνθρωποι

ορυμαγδός εκπνοών βαρυθυμία

 

μέσα οι εραστές

κοιμούνται ακόμη

κάτω απ’ το σεντόνι

η ανάσα τους οινοποσία

μοιραία και ανέστια κατάληξη

 

και πέσαν οι τοίχοι

και σπάσαν οι στέγες

 

τώρα

γυμνοί στον δρόμο

το σώμα τους γυαλί

θαμπώνει απ’ τα χνώτα των άλλων

 

τα μάτια ζηλεύουν τους ηττημένους εραστές

που πρώτα σπαρτάρισαν

ποιήματα

δράκους

στροβίλους

και νύχτες που υπόσχονταν το αιώνιο

 

Θ.

 

Inspiro

 

 

Το ποίημα κατοικεί

στο ακουστικό της χαλασμένης μου ακοής

στη στάμπα που σημάδεψε

γραμματόσημο Τσάρλι Πάρκερ

συστημένο και εξπρές

χωρίς προορισμό

Κρύβεται πίσω από τα στορ των ματιών μου

μουδιάζει τα ακροδάχτυλά μου πάνω στο del

ρονρονίζει μυστικές απαλοιφές

πάνω στη γόμα του μολυβιού μου

στην πιο λευκή σελίδα

στην πιο μαύρη ώρα

στο πιο κόκκινο κρεβάτι

Το ποίημα κατοικεί

σε κάτι ξύλινες τάβλες που σπάσανε

από βήματα τροχισμένα στις μύτες της τονικότητας

Πλάι μου κατοικεί

σαν μεσημεριανή σιέστα του περασμένου χειμώνα

κι όμως τελείωσε

 

Θ., 18 Οκτωβρίου 2019

 

The two lonely people*

 

Τα χείλη σου σφιχτά

κλεισμένα

ύφος απαθούς συγκάλυψης

των ένδον

τυρβάζει ενοχές και τραύματα

 

όπως όταν περασμένες τρεις

           γράφεις μιαν ελεύθερη ελαττωμένη

κι η ερωμένη σου

            βαρέθηκε πια την αναμονή

-μόνο με μια σου ματιά αξιώνεις τον εφησυχασμό της-

            για να κοιμηθεί αποκαμωμένη

με το χέρι της μουσκεμένο μέσα στο εσώρουχο

 

Θ.

*Bill Evans, The two lonely people, in Bill Evans Album (1971)

Το πέμπτο στάδιο του θανάτου

 

 

Το παιδί μου μαθαίνει να κολυμπάει

        με τι πάθος κρατά με απλωτές

        το σώμα του πάνω στο νερό

        πόσο γοργά η απογοήτευση  

        νικημένη από πνίγος σε βαθιά  

        ανάσα γενναία ναυκληρεί

 

Η καρδιά μου μαθαίνει να αγαπάει 

        όπως τον ήλιο στις άκρες του κόσμου

        που χάνονται τα μεγάλα πανιά,

        ορίζοντες του φωτός μου

        ο ερχομός και η αναχώρηση της

        πιο λυπημένης μέρας

 

Το παιδί μου ο ήλιος της θάλασσας

        αφήνει τα ίχνη του στα ίσαλα

        του γέρικου σκαριού μου

        στρώνει το ταξίδι μου γι' αλλού

        εδώ έμαθα και χάρισα

        εδώ αγάπησα και νυχτώνει

 

Θ., Μετά τα Μεσάνυχτα, 2020

*"In the pines" or "Where did you sleep last night?", παραδοσιακό αμερικανικό τραγούδι, 

    καλλιτέχνης: Lead Belly (Huddie William Ledbetter)