Ιστόρημα

 

Η ψυχή του Ουόλτ Ουίτμαν

 

 

Το σώμα μου

               μέσα στο σώμα

                              που κοιτάς

τη ζωή του σπαρταράει

               αν και

ακίνητο∙

όταν πεθαίνει

το σώμα

                         που κοιτάς

στου ύμνου το πρωινό

βουτώντας στον κόλπο του Ντέλαγουερ

              

το σώμα μου

               κάνει ότι πεθαίνει κι αυτό

               μέχρι να γίνει η ουρά του

               ουράνιου τόξου μετά από

               τη μεγαλύτερη καταιγίδα

               που έπληξε ποτέ την

               ανατολική

               ακτή

/Το σώμα μου είναι

               η ψυχή του Θεού∙

 

Θ.

Αντάμωση

 

Τώρα ένας κόμπος

δένει μου τις λέξεις 

κι ένα τραγούδι

μου επιβάλλει σιωπή

από το στόμα μου βγαίνουν

μόνο γαρίφαλα χλωρά και μυρωδάτα∙

 

λαβώστε τα ποιήματα 

σκίστε τα χαρτιά

των αυχμηρών στίχων

που ‘γραψε η ρέμβη μου γλυκολαλιά

μην απαγγέλλετε τη ματιά του τη θάλασσα

μη ‘μολογείτε την εξομολόγηση

  

τώρα είν’ εμπρός μου

ζωντανός

σάρκα θεριό και αίμα 

τώρα γεμίσανε οι δέστρες στα λιμάνια

το ταξίδι κι αν αναβάλω 

αύριο πάλι θα πιάσω

γράμματα και κόκκινο κοντύλι

 

Θ.

Πεμπτουσία

 

Σαν του αιθέρα

η κίνησή μου

απρόσκοπτη

γύρω από του κόσμου τη χολέρα

δεν διψώ τον ωκεανό

ούτε καίγομαι από τη θέρμη του ήλιου

μόνο τον άνεμο ζηλεύω κάπου κάπου

γιατί μπορεί το άγριο πέταλο

πρόσφορο

να ρίξει στη λίμνη των ψυχών

μόνο τη γη

γιατί έθρεψε τα κύτταρα

μιας ανάσας που έγραψε αγάπη

στο θολό παράθυρο του κόσμου

/κοιτώ μακριά

ταξίδι ακούραστο

πάνω στην τροχιά μου

και από κάτω ο θάνατος

χορεύει στους γάμους τ' ουρανού και της γης

 

Θ.

Γιαλώνω

Σαν σήμερα

πέθανε το πρώτο μου ποίημα·

 

ένα αθώο στιχούργημα για τη λύπη

που έχασκε δεξιά κι αριστερά

δάκρυα

σε γλώσσα ελληνική και νέα

με λέξεις καθημερινές, άδολες, θερμές

με την τέχνη της ξένης ψυχής

και του λευκού περιθωρίου

δίπλα σε κάποιο αντικλείδι ή σ’ έναν

αυτόχειρα μετανιωμένο

 

Ένα μικρό ποίημα

ασήμαντο·

έτσι πως έκρινα την τύχη του μονάχα

σα σκόνη πάνω σε έναν παλιό πορτολάνο

κι έδειχνε έναν χαμένο θησαυρό

που ακόμη δεν τον βρήκα

 

Θ.

Σονέτο

 

 

Άσπρο και μαύρο ο ουρανός μυρίζει

και είναι η μέρα ίδια όπως εχθές

κρυφά που κλαίνε πάλι οι ψυχές

ο νους του αγγέλου το ζάλο τους ανθίζει

 

Είναι τα χέρια του αόρατα στο ρίγος

και τα φιλιά αγέννητα ακόμα

όπως η θάλασσα το ξύλο και το χώμα

έχουν το χρώμα τους και αυτό δεν είναι μύθος

 

Στον παράστρατο τον δρόμο προς τη γη

κόβουν φτερά οι θεοί που τον κοιτούνε

κι όπως πληγώνεται με αίμα και βροχή

 

πέφτει στον λάκκο που κοιμάται ο σκοπός του

τρέχει να δει αυτούς που καρτερούνε

και ζώντας ποίημα ας έλθει ο θάνατός του

 

Θ.

O γλιτωμός

 

 

Ικάρειος φτερωτός

κερίζεις με το μέλι

την πτήση προς τον Ήλιο

αύθις κεκαυμένοι Όνειροι

του Θανάτου αδέρφια

αναμετρώνται με τα ρίγη του Βορέα

στον λειμώνα των κρίνων

κι όπως σε καίει πέλεκυς η αχτίδα

γράφω γάργαρο έναν λόγο που μετράει,

νιφάδα που χορεύει η τύχη στα φτερά σου

ναύτης στο παγωμένο σκαρί του Scarborough

μαέστρος της Ενάτης

με την πένα σου χτυπώντας το αναλόγιο της ποίησης

κι εγώ

μιαν αγκαλιά κρινάκια

βουτώ σε τούτο το λειμώνα

που σ’ έκρινε λίγο πριν το τέλος του κόσμου

 

Θ.

 

 

Μεγάλωσα μέσα σ' ένα δράκο

 

Έρωτά μου

σ’ εχθρεύομαι

 

παράφορα θρασομανείς

στα σωθικά μου

κι είναι χωρίς δάκρυα το κλάμα μου

χωρίς ντροπή η αιδημοσύνη

 

τούτο το βλέμμα του καθρέπτη ξεσπώ

κι αργεί ο ηλιόφωτος ουρανός

 

στη βροχή σε πολεμώ

όπως η λύσσα την πιστή μου προκοπή

όπως ο πορθητής που γνώρισε την άτη

 

κι όταν γλυκαίνεις τη σκέψη της καρδιάς μου

τότε σ’ εχθρεύομαι

περισσότερο

τότε σηκώνω

τη σπάθη της ήττας μου

και σε σκοτώνω

 

Θ.

Πειραιώς και Μέτωνος

 

Απέναντι απ’ τη στάση των εωσφόρων

επώνυμη φίρμα ρούχων

όπου κάποτε στεκόταν σαν κούκλα στη βιτρίνα

μια Μαρία

σήμερα κατεβάζει ρολά

 

τώρα είναι η ευκαιρία·

το αυτοσχέδιο τραπέζι από χαρτόνι

στήνουν επιδέξια

μπροστά στα μάτια μου

οι παπατζήδες

 

με παρακαλούν να στοιχηματίσω

τη ψυχή μου

για ένα βιβλίο δανεικό

που ‘κρυψε

μες στην κούτα της απόλυσης

 

εδώ θεός, εκεί θεός

πού είναι ο θεός;

 

οι εξατμίσεις σκάνε

στα πόδια μου δηλητήριο

ένας πεθαμένος λαχειοπώλης

από την Τασκένδη μου προσφέρει

τον λήγοντα οκτώ

και εγώ σήμερα κατηφορίζω

προς το λιμάνι

με τον Φάουστους

υπό μάλης

 

Θ.

 

 

 

Σκαιές πύλες

 

Πού είστε λόγια μου

τώρα που αφήνω τ' άλογα ελεύθερα

να τρέξουν

πάνω στο σώμα μου

τώρα που έκανα

μια φυλακή λειμώνα

με τα κρίνα τσαλαπατημένα

απ' τον καλπασμό;

 

Πού είστε λόγια μου

τώρα που χάραξε πληγές

τ' άψυχο κορμί του Έκτορα

στης πτέρνης μου

την αθανασία

κι η ψυχή μου πια

Αστυάνακτας

ρίπτεται

απ’ τα τείχη της ζωής μου;

Θ.

SHINE

 

και ο ουρανός με τα σύννεφα

που μου μιλούν με τη φωτιά των δράκων

και τα ποτάμια που ξεχείλισαν

πνίγοντας περιπάτους χειμερινής ανησυχίας

τα σκοτάδια

με τις φωνές των πνευμάτων

ή τα ίδια τα πνεύματα που αποζητούν την παρέα μου

                τα ίχνη των άγριων ζώων

                τα θύματα σε έναν σωρό ξερόφυλλα κρυμμένα

                κι εγώ ελαφίνα και σκιά

και τα μάτια των ανθρώπων της πόλης

τα χέρια τους στις χειρολαβές

και τα ονόματά τους

ή τα ονόματα των λεωφόρων

με επαίτες σκοτωμένους έξω από τα θέατρα

κι απ’ τις βιτρίνες με τα γλυκίσματα

                οι παιδικές χαρές

                δίπλα στα τρελάδικα

                -προπαντός τα τρελάδικα-

και τα φάρμακα για τον πόνο στο στήθος

στους διαδρόμους των νοσοκομείων

τα άσπρα ρούχα και οι ασφάλειες ζωής

τα ακριβά χειρουργεία

το σώθητι και η ασωτία

και το άνοστο φαγητό

                ο πικρός λόγος

 

και η αρτίστα διανοούμενη πόρνη

που χρεώνει με τη λύπη

τα ράσα ή τα σάβανα

μια Κυριακή στο ξόδι του διαβόλου

η Κυριακή!

ο ήλιος, το άστρο και ο δάσκαλος

και το ψέμα

κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου

σαν το γενναίον ψεύδος

η υπόσχεση που δεν κράτησε κανείς

η αγάπη που σιώπησε τις αρπαγές της

που μάλωσε τη ζήλια της

που κάηκε απ’ τις φωτιές της

 

Εσύ

με τα φτερά ανοιχτά ν’ αγκαλιάζεις

τους αστερισμούς της νύχτας

και τα γέλια των παιδιών

οι χοροί τους γύρω από τα σιντριβάνια

                η περιέργεια

                το κλάμα

και τα παιδικά τραύματα

που αναθυμούνται

οι άνθρωποι που συγχωρούν ή εκδικούνται

                τα βιβλία

                τα ποιήματα

                τα αποκηρυγμένα ποιήματα

                που έκαψε με την ντροπή του

                εκείνος που κατάλαβε ότι φανέρωσε πολλά

και οι μουσικές που ακούω

                όταν γεννώ

                όταν σε βλέπω για πρώτη φορά

                όταν σε βλέπω γυμνό να με βλέπεις γυμνή

                                κι οι δυο στο πλήθος

 

Όλα στο σφυρί

για λίγο ψωμί και ελευθερία

η βάσανος που μ’ έσφιξε στην πείνα και τον θάνατο

τα δράματα και τα δάκρυα που μάζεψα

στο κουτί τα κλείσαν και τα θάψανε στο χώμα

οι ασυγχώρητοι θεοί

οι τιποτένιοι πιστοί ειδωλολάτρες

μη ζητήσετε απ’ τα παιδιά μου τα λεφτά τους

για να ψάλετε τροπάρια

πάνω απ’ τα δικά μου πράγματα

τα σπέρνω στον άνεμο

και γεννούν χίλιες ανάσες

αιώνια αγάπη για ζωή

 

Θ.